زندگی در جریانه،افتادم تو یه دوره ی عمیقی از آرامش،دیگه نه استرس چیزی رو دارم نه غصه ی دوری و مسافت نه غصه ی خواب و خوراك عشقم رو. وای یادم میاد گریه م میگیره،ك هرروز با بغض غذا میخوردم،نكنه میلادم غذای خوب نخوره،نكنه راحت نخوابه،نكنه سرما بخوره،دیوونه میشدم،خداروشكر ك تموم اون استرس ها و نگرانی ها تموم شد. راستش ی هفته ای بعد عروسی گیج و منگ بودم و كمی دلتنگ، اما الان پر از انگیزه ام و شاد شاد ب زندگیمون میرسم،خب خداروشكر خانواده م حالشون خوبه و هر وقت بخوام میتونم برم پیششون یا اونا بیان،پس دیگه غصه معنایی نداره. با عشقم نشستیم واسه 5 ماه باقیمونده

خونه همیشه برای من ی مفهوم شیرینه ك برام آرامش و گرمای خاصی رو تداعی میكنه،از بچگی اولین و آخرین پناهگاهم خونه بود،ی وقتایی فكر میكنم من فقط ساخته شدم واسه تو خونه موندن،اصلا حتی اگه صبح تا شب ی گوشه بشینم از حضورم تو خونه لذت میبرم و آرامش میگیرم. وقتایی ك مدرسه میرفتم،مهمونی میرفتیم،بزرگ شدم و رفتم دانشگاه همیشه این حس شیرین و دلچسب برگشتن ب خونه همراه من بود،می اومدم خونه غرق آرامش و خوشی میشدم. میدونستم خونه ی خود آدم خیلی فرق داره با خونه ی پدری اما اصلا فكرشو نمیكردم خونمون در كنار تو ،زیر سایه ی چشمای مهربونت انقد گرم و صمیمی باشه ك دلم نخواد ل

هفته ای ك گذشت رو خیلی دوس نداشتم، نه اینكه بد بوده باشه ها نه اما خیلی حالم خوب نبود،بیحال و كسل بودم و میلادم خیلی اذیت شد ب خاطر بیحالیم عزیزدلم همش مراقبم بود،از سركار می اومد غذا میپخت،كارا رو انجام میداد و ازم پرستاری میكرد،4 شنبه صبح ی درد شدیدی پهلو و پشتم رو درگیر كرد ك داشتم میمردم،با گریه زنگ زدم ب میلاد، اونم زود كاراش رو انجام داد و خودش رو رسوند،گفت بریم دكتر، گفتم نه دردمو میدونم،سرما زده اینطوری شدم،اخه كلیه هام حساسه با سرما سریع اذیت میشه و باید خیلی مراقب باشم،میلاد اومد بهم غذا داد،دمنوش برام درست كرد،برام پماد گیاهی مالید و كمرم

بلاخره بعد سه سال و نیم صبوری روز وصال رسید و غرق معجزه و خوشی شدیم،اگه میگم معجزه یعنی واقعا معجزه رخ داد. اخه مگه میشه همه چی بهترین باشه و تو دست خدا رو نبینی پشت تموم این بهترینا. من با تمام وجودم لمس كردم نگاهشو،لبخندشو و اغوش پر از مهرشو تو همه ی لحظات روز باشكوهمون. اومد دست كشید رو چهره م و آرایش و موهام بی نظیر شد خیلی بهتر از اون چیزی ك فكر میكردم،دست كشید رو لباسمو و درخششو دو برابر كرد،حتی تالارمون خیلی قشنگ تر شده بود و من باور نمیكنم این چیزا زمینی باشه. خدای من شكرت ك چهارشنبه 31 شهریور شد بهترین روز عمرمون،شكرت ك تو اون روز همه باهامون مهرب

دقیقا امروز یك هفته از روزی ك شدم خانوم خونه ت میگذره،یه هفته ای كه با عشق گذشت.اگه میدونستم همخونه شدن با تو انقد خوبه زودتر از اینا صبوریمو از دست میدادم،اما نه چه خوب شد ك سر فرصت و با صبوری شدیم همخونه ی هم،مگه نه؟ حالا دیگه میدونیم چی میخوایم از زندگی. دیشب ك جدی در مورد آینده مون حرف میزدی ته دلم غنج میرفت برای پسر بچه ای ك الان مرد شده،مرد زندگی من،باورم نمیشه سه سال و نیم گذشته و این همه راه اومدیم با هم،پشت سرمون پر از خنده و گریه ست،پر از عشق و مهربونی،پر از ماجراهایی ك بهمون گذشت و جلوی رومون پر از امید و امروزمون پر از لحظه های ناب زندگی،همین